In het voorjaar van 1986 verwoestte een grote lawine de kleine kerk van Mogno en een tiental huizen, die op dat moment gelukkig onbewoond waren. Over het nieuwbouwproject voor de kerk van de Tessiner architect werd van het begin af aan veel gesproken; er volgden protesten en er werden handtekeningen ingezameld. Tegenwoordig is de aan de Heilige Johannes de Doper gewijde kerk een eersteklas architectonisch bijou. De kerk staat massief met de brede zijde naar de berg toe - veel bezoekers beschouwen het werk als "geniaal antwoord" op de lawine.

Het glazen dak, vormgegeven als blad of levensboom, laat elke tijd van het jaar en van de dag een ander licht naar binnen schitteren. Afhankelijk van de inval van het zonlicht door de dikke glazen ruiten, verandert de binnenruimte. Deze bestaat uit een schaakbord van donker en licht gesteente. Bijzonder markant zijn de twaalf grote bogen achter het altaar. Door hun wisseling van licht en donker werken ze als een portaal van een grote kathedraal.