Vallotton voor altijd. Het retrospectief

Het retrospectief brengt meer dan 200 van Vallotton's belangrijkste werken uit openbare en particuliere collecties in Zwitserland en Europa samen.Félix Vallotton is niet langer een onbekende. Deze tentoonstelling nodigt het publiek dan ook uit om zijn werk op een nieuwe manier te ontdekken, gebaseerd op het meest recente onderzoek dat in Lausanne is uitgevoerd. Het eerste deel van de tentoonstelling richt zich op de productieve pogingen van Vallotton om zich te vestigen in de Parijse kunstscene in de jaren 1880-1900. De jonge Zwitser, die op 16-jarige leeftijd aankwam in de Franse hoofdstad, maakte indruk op artistieke, literaire en journalistieke kringen met zijn veelzijdige creatieve energie. Schilderijen, houtsneden, boekillustraties en perstekeningen vormden een samenhangende strategie waarmee hij zichzelf esthetisch en politiek kon positioneren en zijn plaats op de kunstmarkt kon vinden. In de jaren 1890 sloot Vallotton zich aan bij de Nabis groep en maakte hij naam onder de kunstenaars, critici en verzamelaars die verbonden waren aan de Revue blanche. Met zijn illustraties en satirische tekeningen voor geëngageerde tijdschriften, verhief hij onmiskenbaar zijn stem in de grote sociale debatten van die tijd. Hoewel zijn werk aansloot bij een kunstscène die gekenmerkt werd door levendigheid, vielen zijn eigenheid en sterke behoefte aan onafhankelijkheid op. Als een afstandelijke en kritische waarnemer onderscheidden zijn scherpe blik, satirische verve, bijtende stijl en gedurfde, dissonante kleuren hem van zijn tijdgenoten en het tweede deel van de tentoonstelling is gewijd aan de ingrijpende veranderingen die Vallottons leven en werk ondergingen rond de eeuwwisseling van de 20e eeuw. De duur gekochte erkenning van zijn talent werd versterkt door de financiële zekerheid die hij kreeg door zijn huwelijk met Gabrielle Rodrigues-Henriques, de dochter van kunsthandelaar Alexandre Bernheim. De kunstenaar keerde zich af van de drukte van het moderne leven en gaf zich over aan een melancholie die bij zijn temperament paste. Toch bleef hij aanwezig in de hedendaagse kunstscène, die reikhalzend uitkeek naar zijn optredens in de salons. Hij zag bijna volledig af van prenten en illustraties en wijdde zich vanaf dat moment volledig en in alle vrijheid aan de schilderkunst. Hij hervatte de dialoog met de grote traditie die hij in zijn jeugd was begonnen en ging in zee met beroemde voorgangers: Holbein voor portretten, Ingres en Manet voor naakten en Poussin voor landschappen. Vanaf dat moment schilderde hij landschappen, portretten, naakten en mythologische scènes die, zoals de tentoonstelling laat zien, zijn beslissende bijdrage aan het modernisme vertegenwoordigen.