Szwajcaria po ustąpieniu Rzymian

Odwrót Rzymian

W III w. germańscy Alemanni podbili rzymskie warownie nad Renem i najechali Szwajcarski Mittelland. Od IV w. dalsze ludy germańskie migrowały na zachód, ścigane przez Hunów i inne ludy, które wyemigrowały z Azji Środkowej i przemieszczały się w kierunku Europy.


Przed obawą ludów wędrownych, legiony rzymskie wróciły z prowancji na południu Alp na początku V w. Chcieli skoncetrować swoje siły do obrony centrum (Rzymu i okolic).

Pojawienie się nowych granic językowych

W okresie po Rzymianach granice językowe zaczęły się formować. Alemanni przenieśli się do północnej Szwajcarii w tak dużych ilościach, że ich język - poprzednik współczesnych dialektów - stopniowo wyparł język lokalny.
Z drugiej strony, Burgundczycy przyjęli język miejscowej ludności gallo-romańskiej (na terenie dzisiejszej Szwajcarii Zachodniej), którą rządzili po podboju Savoy. Przez ten czas dialekt celtycki ustąpił łacinie, która wykształciła różne dialekty w Szwajcarii Zachodniej, zanim przyjęła standardową formę francuską.
Inne regiony (tereny Retów, które Alemanni próbowali podbić i Ticino, które było pod panowaniem germańskich Longobardów) utrzymały ich powiązanie z łaciną dialektami, rozwijając się w języki (romansz i włoski) obecnie używane w tym regionie.

Frankowie w Szwajcarii

Od VI w. Frankowie, ludność germańska, stopniowo przesuwali się z zachodu. Najperw podbili Burgundię, a następnie podporządkowali sobie Alemannów i Longobardów.
Dwie kolejne dynastie Franków - Merowingowie i Karolingowie - władali dłuższy czas, co zakończyło się panowaniem Karola Wielkiego (742-814), od którego dynastia Karolingów wzięła nazwę. Jednakże imperium, Karola Wielkiego zostało podzielone ponownie w IX w. po śmierci jego syna Ludwika.
W 917 r. obecne tereny wschodniej i środkowej Szwajcarii znajdowały się pod panowanie Szwabii, w czasie gdy Szwajcaria Zachodnia należała do Burgundii. Dopiero w 1032 r. całe terytorium współczesnej Szwajcarii było zarządzane przez jednego władcę, cesarza niemieckiego.

Inwazje Saracenów i Węgrów

W tym okresie, część terenów obecnej Szwajcarii, stanęło w obliczu różnych zagrożeń. Od czasu, gdy lokalne rody szlacheckie walczyły o zdobycie większej władzy, kraj był słaby i przyciągał obcych najeźdzców.
Hence in the 9th and 10th centuries several areas that are today part of Switzerland were threatened by the Saracens (Muslim colonialists). The exact origin of the Saracens is unclear. We only know that they moved from a base in Provence (southern France) towards northern Italy and conquered the western Alpine passes. Before they withdrew, they went as far as Chur and almost reached St. Gallen. The Saracens were eventually driven out by local Frankish armies. One of the Christian leaders who around 972 forced them off the Great St Bernard (then called Mons Jovis) was Bernard de Menthon who founded the hospice on the pass and after whom the mountain - and much later the rescue dogs who were trained there - were named.
W IX i X wieku, niektóre tereny dzisiejszej Szwajcarii, były zagrożone przez Saracenów (muzułmańskich kolonizatorów). Dokładne pochodzenie Saracenów jest niejasne. Wiemy tylko, że przenieśli się z Prowansji (południowa Francja) w kierunku północnych Włoch i podbili zachodnie przełęcze alpejskie. Przed wycofaniem się, dotarli do Chur, a także do St. Gallen. Saraceni zostali wyparci przez lokalne wojska Franków. Jednym z przywódców chrześcijańskich, który ok. 972 r. odparł Sarcenów z przełęczy św. Bernarda (wówczas zwanej Mons Jovis), był Bernard de Menthon. Założył on na przełęczy hospicjum i od którego imienia góry - a znacznie później psy ratownicze -zostały nazwane.

Powiązane linki