Alpenpassenroute

Savognin ligt midden in Parc Ela, het grootste natuurpark van Zwitserland. Gelegen rond de Alpenpassen Albula, Julier en Septimer, biedt dit park een ongerepte natuur, een veelzijdig landschap en een levendige cultuur in drie talen: Reto-Romaans, Italiaans en Duits. De wandelroute loopt door het dorp en over de middeleeuwse stenen brug over de rivier de Gelgia (Julia). Daarna gaat het meteen bergafwaarts. Aan de uitgang van het dorp valt je oog op de katholieke kerk Son Martegn, een uniek voorbeeld van de invloed van de Italiaanse barok ten noorden van de Alpen. De kerk werd in 1677 ingewijd en domineert met zijn massieve siergevel het dorpsbeeld van Savognin.

De wandelroute gaat verder bergopwaarts over weilanden en dan afwisselend over grindwegen en paden. Rechts stroomt de Ava da Nandro het dal in. Als je eenmaal de beek bent overgestoken, ben je bijna in Radons. In Val Schmorras slaan de marmotten meter na meter alarm. Er lijkt maar geen einde aan de grindweg te komen, steeds hoger en steeds verder loopt hij het dal in. Bij de Alp Schmorras (2277 m hoogte) volgt het laatste stuk van de klim, over weilanden naar de gelijknamige bergpas (2563 m hoogte). Het pad omlaag naar de Alp Mos is soms moeilijk te onderscheiden. De rotswand Piz digl Gurschus over de Pass da Schmorras zal daarentegen niemand ontgaan. Aan de overkant zie je de Piz Grisch, die aan een vulkaan doet denken. Na een goede vijf uur lopen bereik je bergafwaarts over onherbergzaam terrein de Alp Mos. Onderweg monden steeds meer beken uit in de Aua da Mulegn. Deze steeds groter wordende rivier ontlaadt zich uiteindelijk in twee watervallen onder aan de Alp. Het afwisselende pad – vol bloemen en uiteindelijk versierd met mooie steenhopen – eindigt op een goede 1800 meter boven zeeniveau.

Verder dalwaarts loop je over een grindweg. Van verre herkenbaar is het dorp Cresta met zijn oude, panoramisch gelegen kerk die onder monumentenzorg staat. Na Tgeas steek je nog een keer de Aua da Mulegn over. In het bos kom je langs meerdere mierenhopen. Kort daarna bereik je uiteindelijk Ausserferrera. Het rotsklimgebied “Magic Wood”, vlak onder het plaatsje, is een van de bekendste bouldergebieden ter wereld. In de winter is het gebied erg populair bij toerskiërs en ijsklimmers, die de afgelegen ligging en het ongerepte karakter op prijs stellen. Iets verderop, achter in het dal, ligt Innerferrera. Begin jaren 60 zorgde de bouw van de stuwdam van Lago di Lei en de bijbehorende krachtcentrale voor economische bloei. Bijzonderheid: de stuwdam bevindt zich op Zwitserse bodem maar het achtergelegen stuwmeer ligt in Italië.