De winterzwemster.
Inleiding
Antonia Spillmann houdt van het leven in de stad. Ze woont direct aan het meer en zwemt er iedere dag in. Dat is niet het enige recept waardoor ze ook op hoge leeftijd fit blijft.
Zug.
De stad Zug, bekend dankzij de lage belastingtarieven en vestigingsplaats van talrijke bedrijven, werd gesticht door de Kyburgers. Symbool van de stad is de Zytturm, vanwaar men een prachtig uitzicht op de oude binnenstad, de Zugerberg en het meer heeft.
Kaart
Het schemert in Zug. Langzaam wordt de stad aan het meer wakker. Hier en daar brandt al licht in een woning, een eendenpaar kwaakt, achter de huizen is zwak het silhouet te zien van de besneeuwde Rigi.
Het is koud.
Desondanks wandelt de 73-jarige Antonia Spillmann in haar badjas naar het Meer van Zug.
Zonder met haar ogen te knipperen doet ze haar badjas uit en glijdt ze het meer in. De temperatuur van het water is juist boven de nul graden. Het meer is zo glad als een spiegel. Behalve de kleine golfjes die Antonia Spillmann met haar slagen teweegbrengt, is er niets te horen. Met voor haar de bergen en achter haar de stad, zwemt de gepensioneerde vrouw het ochtendgloren tegemoet.
“Anderen staan 's morgens onder de douche, ik ga in het meer – 365 dagen per jaar.” Antonia Spillmann
“Ja, in de winter is het koud”, zegt de inwoonster van Zug na haar ritueel. “Maar het is gezond en ik ben nooit ziek. Anderen staan 's morgens onder de douche, ik ga in het meer – 365 dagen per jaar.”
Antonia Spillmann waardeert naast het meer de korte afstanden in Zug. De slager, fijne restaurants, het groentewinkeltje; alles is er. Als ze in de oude binnenstad boodschappen gaat doen, groet ze bijna iedereen die ze tegenkomt. “De mensen kennen elkaar, ze zeggen goeiendag. Dat vind ik vooral op mijn leeftijd mooi.”
Adem diep op de lokale berg.
Naar het dalstation van de bergtrein op de Zugerberg neemt ze de bus. Met het openbaar vervoer raakt ze in een kwartiertje op de lokale berg.
Vanaf de top heeft ze niet alleen een adembenemend panorama op het meer en de stad, het landschap is er ook een absoluut wintersprookje.
Zoals overal in Zwitserland houden de stedelingen van de natuur, die nooit ver weg is.
Antonia Spillmann wandelt door het diep besneeuwde bos. “Hierboven, op een steenworp van mijn huis, kan ik eens goed doorademen. Dat vind ik belangrijk.”
Ze is niet de enige: kinderen sleeën, langlaufers maken hun rondjes, de skischool is geopend.