4000 m piek

Op een imposante 4634 m hoogte troont de Dufourspitze in het Monte Rosa-massief. Deze bergtop is de hoogste van Zwitserland!

De herkomst van zijn naam is een mysterie. Maar een ding is zeker: De Dom is de hoogstgelegen Zwitserse berg die zich volledig op Zwitsers grondgebied bevindt.

De Matterhorn: Symbool van Zwitserland. 4478 meter hoog en met zijn piramidevormige silhouet waarschijnlijk de meest gefotografeerde berg ter wereld. Je zult versteld staan van deze majestueuze piek – of je nu wandelt, skiet of een uitkijkpunt bezoekt.

Een buitengewoon steile ijswand is kenmerkend voor de Lenzspitze, ook wel “Südlenz” genaamd. Hij maakt deel uit van de Mischabelgroep in de Walliser Alpen.

Een moeilijke en verraderlijke berg in de Walliser Alpen. Ook bekend als “De Mensenvreter” – dus alleen iets voor ervaren bergbeklimmers.

Dit is de hoogste top van het kanton Graubünden. De Piz Bernina valt op door zijn bijna vrijstaande ligging en biedt zo een uniek uitzicht vanaf de top.

De Grosses Fiescherhorn wordt volledig omringd door gletsjers en valt vooral op door zijn steil aflopende noordwand. Hij staat op de grens tussen de kantons Bern en Wallis.

De Hobärghorn maakt deel uit van de Nadelgrat, een van de mooiste bergkammen in de Alpen waarvan de oversteek erg populair is. Meestal gaan bergbeklimmers op pad vanuit de Domhütte.

De Stecknadelhorn ziet er op het eerste gezicht niet erg spectaculair uit. Maar wie de berg in de Mischabelgroep beklimt, komt ook over de Nadelgrat – een absoluut hoogtepunt voor elke bergbeklimmer.

Overeenkomstig zijn naam is de Weissmies (Weiss Moos) bedekt met wit “mos”, ofwel sneeuw. Dit is de hoogste top van de Weissmiesgroep, in de buurt van Saas-Fee.

Hoewel de Strahlhorn technisch gezien niet erg moeilijk is, heb je er wel een goede conditie voor nodig. Hij ligt in de Walliser Alpen, boven Saas-Fee.

Zijn eerste beklimmer was een Oostenrijker genaamd Ludwig von Welden. De Ludwigshöhe, de zuidelijkste vierduizend meter hoge top van Zwitserland, kan via verschillende uitdagende routes worden beklommen.

De Allalinhorn maakt deel uit van het Mischabel-massief. Het is een van de minder moeilijke vierduizenders en is daarom zeer populair bij bergbeklimmers.

Naast de Eiger en de Mönch rijst de Jungfrau in de Berner Alpen hoog de lucht in. Even imposant als de berg zelf is het uitzicht van bovenaf.

De bergkam van de Alphubel lijkt meer op een heuvel dan op een bergtop, maar de beklimming van deze vierduizender in de Allalingroep is niet te onderschatten en vergt een uitstekende conditie.

Niet ver van Zinal rijst de markante spits van de Zinalrothorn de lucht in. Het is een ideale top om te beklimmen en dus enorm geliefd bij alpinisten.

Als onderdeel van het bekende “bergtrio” is de Mönch niet alleen bij alpinisten geliefd. De berg is echter buitengewoon uitdagend en moet ondanks zijn vele bezoekers niet onderschat worden.

Niet ver van Zermatt troont de voor een groot deel in ijs gehulde Dent Blanche. Hij vormt de afsluiting van het dal van Zinal en is een zaak voor ervaren alpinisten.

Vanuit elke windrichting toont de Rimpfischhorn zich van een andere kant: soms als een gletsjer, soms als een steil aflopende rotswand. De top is goed herkenbaar aan zijn gerimpelde bergkam.

De klim naar de Dent d'Hérens is een van de meest spectaculaire vierduizender-beklimmingen. De berg in de schaduw van de Matterhorn maakt deel uit van de bergkam op de grens tussen Italië en Zwitserland.

De Grand Combin de la Tsessette is onderdeel van het Grand Combin-massief, dat met recht de “Zwitserse Himalaya” wordt genoemd. Het bergmassief is namelijk omhuld door dikke gletsjerlagen.

Naamgever van deze vierduizender is de man die hem voor het eerst beklom: Joseph Zumstein. De Zumsteinspitze ligt midden in het Monte Rosa-massief, tussen de Dufourspitze en de Signalkuppe.

De Dürrenhorn staat aan het einde van de Nadelgrat-bergkam. Daarom is hij wat verstopt en hierdoor minder populair. De klim is verraderlijk, onder andere door toenemend steenslaggevaar.

De noordelijkste top van het Monte Rosa-massief en tegelijkertijd de op een na hoogste berg van Zwitserland. Ook populair voor meervoudige beklimmingen!

De Fiescherhorn steekt nauwelijks uit boven de besneeuwde hoogvlakte van de drie Fiescherhornbergen. Toch wordt hij terecht als zelfstandige vierduizender beschouwd en is hij erg populair.

De Grand Combin de Grafeneire is onderdeel van het Grand Combin-massief, dat met recht de “Zwitserse Himalaya” wordt genoemd. Het bergmassief is namelijk omhuld door dikke gletsjerlagen.

Een van de twee Breithorn-tweelingen boven Zermatt. Een populaire tocht voor vierduizender-nieuwelingen, goed bereikbaar dankzij het bergstation Matterhorn Glacier Paradise.

Een van de twee Breithorn-tweelingen boven Zermatt. Een populaire tocht voor vierduizender-nieuwelingen, goed bereikbaar dankzij het bergstation Matterhorn Glacier Paradise.

De beklimming van de Parrotspitze begint aan de Zwitserse kant bij de bekende Monte Rosa-Hütte. Deze top behoort tot het Monte Rosa-massief.

De Breithorn bij Zermatt omvat de volgende toppen en punten: Breithorn West (hoogste top, 4164 m), Breithorn Mittelgipfel (middelste top, 4156 m), Selle (Breithorn-zadel, diepste punt van de bergkam: 4020 m), Breithorn-tweelingen: Breithorn Ost (4138 m) en Gendarm (4106 m); Roccia Nera/Schwarzfluh (4073 m).

Hoewel hij met de naburige Matterhorn geduchte concurrentie heeft, is de Obel Gabelhorn met zijn gelijkmatige vorm toch voor velen een van de mooiste bergen van de Alpen. Maar niet alleen zijn aanblik is uniek, ook zijn beklimming.

De stiekeme koning van de Mischabelgroep, boven het Walliser dorp Täsch. De klim omhoog naar de top is bepaald geen peuleschil!

Een berg zo uit een prentenboek: piramidevormig en bijna helemaal vrijstaand. De beklimming van de Weisshorn is een van de mooiste en tegelijkertijd zwaarste beklimmingen in de Alpen.

Deze markante vierduizender met goed herkenbare spits hoort bij de Mischabelgroep. De Nadelhorn is een naar verhouding eenvoudigere vierduizender.

Een populaire klimroute van de Castor begint bij Klein Matterhorn. In vergelijking met andere bergreuzen is deze klim niet erg zwaar, maar daarom niet minder mooi.

De Signalkuppe staat op de grens tussen Italië en Zwitserland. Op deze bergreus staat het hoogste gebouw van Europa: de Capanna Margherita.