Het vakantiegebied Engadin ligt aan de zuidkant van de Zwitserse Alpen, op 1800 meter boven zeeniveau. Dankzij de unieke harmonie van het merenlandschap staat het Engadin bekend als de “Feestzaal van de Alpen”. De vallei heeft een bovengemiddeld aantal zonnige dagen, een aangenaam droog klimaat en minerale bronnen. Silvaplana is de meest windzekere windsurfspot van Europa: de legendarische Maloja-wind begint punctueel rond het middaguur te waaien en lokt elk jaar de beste internationale windsurfers naar het Engadin.

Als Solo Solinski over de Maloja-wind praat, doet hij dat met eerbied. Hij praat over Maloja alsof het over een geliefde gaat. “Maloja is wispelturig en onvoorspelbaar.” Soms gaat ze heftig tekeer, bijna boos. Dan weer gedraagt ze zich rustig en bijna onhoorbaar. En een enkele keer komt ze helemaal niet opdagen in Engadin bij de Silvaplanersee. 

Solo Solinski, die eigenlijk Martyn Van Solingen heet, is niet zomaar iemand die over de wind praat. Solo Solinski is een legende als het gaat om sporten waarbij wind en water een rol spelen. De 55-jarige groeide op in Nederland. Waar geen bergen zijn, maar wel zee en wind. Windsurfen is iets waarmee hij als het ware is geboren. Als kleine jongen leerde hij al omgaan met surfplank en zeil. Hij ging vaak met zijn ouders naar zee in het Nederlandse Zeeland en werd al snel een goede windsurfer. 

Op een gegeven moment was Nederland niet meer genoeg voor hem. Hij wilde naar een plek waar het warmer is. Daar waar palmbomen groeien. Jarenlang joeg hij achter de wind en de golven aan. In Texas, de Dominicaanse Republiek, Mexico en Australië. Daarbij leerde hij veel mensen kennen. Daar waren mensen bij die in de bergen woonden en in de winter hun tweede passie, skiën, beoefenden. In de zomer gingen ze surfen. Ze hadden het over het Engadin. Je kunt er zowel skiën als windsurfen, soms zelfs allebei op dezelfde dag. Daar wilde Solo Solinski meer van weten. In 1993 reisde hij naar het voor hem volledig onbekende gebied. Naar de bergen, bij de Silvaplanersee. 

In het begin was hij gewoon overweldigd door de natuurpracht. Van deze hoogvlakte, de hoge bergen en natuurlijk de meren. Na de eerste positieve schok volgde de verbazing. Hij was verrast door de levendige windsurfscene hier. En hij maakte voor het eerst kennis met de Malojawind. Hij was meteen verkocht. Sindsdien surft Solo Solinski bijna elke dag op de Silvaplanersee. Maar windsurfen beschrijft het te onnauwkeurig. Solo probeert alles uit wat mogelijk is met wind en op het water.

Tegenwoordig besteedt hij veel tijd aan wingfoilen. Bij deze sport is het spel met de krachten van wind en water bijzonder uitgesproken. Weinig mensen kunnen dit zo goed als Solo Solinski. Hij doet het met een combinatie van kracht, uithoudingsvermogen, lichtheid en elegantie. Maar vooral met plezier. Je voelt zijn levensvreugde als je vanaf de kant naar hem kijkt terwijl hij over het water lijkt te zweven. Dat plezier werkt aanstekelijk. 

Dus wat niemand voor mogelijk had gehouden, is gebeurd: de paradijsvogel, deze opvallende en uitgesproken persoonlijkheid, deze surferboy, is niet in Californië geland, maar in de Alpen. In de winter is hij ski- en snowboardleraar, in de zomer werkt hij op Camping Silvaplana.

Het Engadin is niet langer een insidertip voor windsurfers, maar is een magneet en ontmoetingsplaats voor de windsurfscene geworden. De “Engadinwind”, een van de belangrijkste watersportevenementen ter wereld, vindt elke zomer plaats in Silvaplana. Bijna alle windsurfsterren namen hier al de honneurs waar. Zo surfte Robby Naish al op de Silvaplanersee; hij is 24-voudig wereldkampioen windsurfen.

Solo Solinski woont op Camping Silvaplana. Hij doet bijna alle klussen die zich daar aandienen. Hij is een van de eerste mensen die 's ochtends wakker is. Dit geeft hem de tijd om later het meer op te gaan. Hij houdt van de sfeer op de camping. Er heerst een heel ontspannen sfeer, losjes in de omgang met elkaar. Windsurfers brengen hun levenshouding over op bezoekers en gasten. 

Het landschap draagt daar ook aan bij. En Solo. Bijna iedereen kent hem, de Nederlander met het lachende gezicht. De man wiens duimen altijd omhoog wijzen. Hij straalt overal positiviteit uit en groet altijd met het shaka-gebaar. Op bepaalde avonden zit Solo op een rotspunt bij het meer. De wind waait door zijn haar. Het geeft de indruk dat hij volledig in harmonie is met zichzelf en de wereld. Hij kijkt naar de bergen en dan naar het meer.