Bergen in Wallis

De Stecknadelhorn ziet er op het eerste gezicht niet erg spectaculair uit. Maar wie de berg in de Mischabelgroep beklimt, komt ook over de Nadelgrat – een absoluut hoogtepunt voor elke bergbeklimmer.

Overeenkomstig zijn naam is de Weissmies (Weiss Moos) bedekt met wit “mos”, ofwel sneeuw. Dit is de hoogste top van de Weissmiesgroep, in de buurt van Saas-Fee.

Hoewel de Strahlhorn technisch gezien niet erg moeilijk is, heb je er wel een goede conditie voor nodig. Hij ligt in de Walliser Alpen, boven Saas-Fee.

Zijn eerste beklimmer was een Oostenrijker genaamd Ludwig von Welden. De Ludwigshöhe, de zuidelijkste vierduizend meter hoge top van Zwitserland, kan via verschillende uitdagende routes worden beklommen.

De Allalinhorn maakt deel uit van het Mischabel-massief. Het is een van de minder moeilijke vierduizenders en is daarom zeer populair bij bergbeklimmers.

De bergkam van de Alphubel lijkt meer op een heuvel dan op een bergtop, maar de beklimming van deze vierduizender in de Allalingroep is niet te onderschatten en vergt een uitstekende conditie.

Een buitengewoon steile ijswand is kenmerkend voor de Lenzspitze, ook wel “Südlenz” genaamd. Hij maakt deel uit van de Mischabelgroep in de Walliser Alpen.

Een moeilijke en verraderlijke berg in de Walliser Alpen. Ook bekend als “De Mensenvreter” – dus alleen iets voor ervaren bergbeklimmers.

Het Unesco-werelderfgoed “Swiss Alps Jungfrau-Aletsch” ligt op een steenworp afstand en 20 kilometer verderop zie je de Aletschgletsjer – een uitkijkpunt om op je gemak van te genieten.

De Hobärghorn maakt deel uit van de Nadelgrat, een van de mooiste bergkammen in de Alpen waarvan de oversteek erg populair is. Meestal gaan bergbeklimmers op pad vanuit de Domhütte.

Naamgever van deze vierduizender is de man die hem voor het eerst beklom: Joseph Zumstein. De Zumsteinspitze ligt midden in het Monte Rosa-massief, tussen de Dufourspitze en de Signalkuppe.

Op een imposante 4634 m hoogte troont de Dufourspitze in het Monte Rosa-massief. Deze bergtop is de hoogste van Zwitserland!

De Grand Combin de la Tsessette is onderdeel van het Grand Combin-massief, dat met recht de “Zwitserse Himalaya” wordt genoemd. Het bergmassief is namelijk omhuld door dikke gletsjerlagen.

De Dürrenhorn staat aan het einde van de Nadelgrat-bergkam. Daarom is hij wat verstopt en hierdoor minder populair. De klim is verraderlijk, onder andere door toenemend steenslaggevaar.

Niet ver van Zermatt troont de voor een groot deel in ijs gehulde Dent Blanche. Hij vormt de afsluiting van het dal van Zinal en is een zaak voor ervaren alpinisten.

Het Rhônedal bij Füssen, 2000 m lager. Indrukwekkend, vanaf hierboven zijn de spoorweg en de auto's op de snelweg onder Sion te zien. Een echt observatiepunt in Midden-Wallis.

Vanuit elke windrichting toont de Rimpfischhorn zich van een andere kant: soms als een gletsjer, soms als een steil aflopende rotswand. De top is goed herkenbaar aan zijn gerimpelde bergkam.

De klim naar de Dent d'Hérens is een van de meest spectaculaire vierduizender-beklimmingen. De berg in de schaduw van de Matterhorn maakt deel uit van de bergkam op de grens tussen Italië en Zwitserland.

De beklimming van de Parrotspitze begint aan de Zwitserse kant bij de bekende Monte Rosa-Hütte. Deze top behoort tot het Monte Rosa-massief.

Een van de twee Breithorn-tweelingen boven Zermatt. Een populaire tocht voor vierduizender-nieuwelingen, goed bereikbaar dankzij het bergstation Matterhorn Glacier Paradise.

De Breithorn bij Zermatt omvat de volgende toppen en punten: Breithorn West (hoogste top, 4164 m), Breithorn Mittelgipfel (middelste top, 4156 m), Selle (Breithorn-zadel, diepste punt van de bergkam: 4020 m), Breithorn-tweelingen: Breithorn Ost (4138 m) en Gendarm (4106 m); Roccia Nera/Schwarzfluh (4073 m).

Hoewel hij met de naburige Matterhorn geduchte concurrentie heeft, is de Obel Gabelhorn met zijn gelijkmatige vorm toch voor velen een van de mooiste bergen van de Alpen. Maar niet alleen zijn aanblik is uniek, ook zijn beklimming.

De stiekeme koning van de Mischabelgroep, boven het Walliser dorp Täsch. De klim omhoog naar de top is bepaald geen peuleschil!

De naam Anniviers zou stammen uit het Latijnse “ad nives” (naar de sneeuw). Inderdaad is de eeuwige sneeuw van het Walliser hooggebergte niet meer veraf.

De Matterhorn: Symbool van Zwitserland. 4478 meter hoog en met zijn piramidevormige silhouet waarschijnlijk de meest gefotografeerde berg ter wereld. Je zult versteld staan van deze majestueuze piek – of je nu wandelt, skiet of een uitkijkpunt bezoekt.

De noordelijkste top van het Monte Rosa-massief en tegelijkertijd de op een na hoogste berg van Zwitserland. Ook populair voor meervoudige beklimmingen!

Uitzicht veraf en nabij gecombineerd: aan de ene kant de langste ijsrivier in de Alpen, aan de andere kant het Rhônedal met zicht op de Weisshorn en de Matterhorn.

Een van de twee Breithorn-tweelingen boven Zermatt. Een populaire tocht voor vierduizender-nieuwelingen, goed bereikbaar dankzij het bergstation Matterhorn Glacier Paradise.

De gondels overwinnen tot Kreuzboden 840 hoogtemeters en tot Hohsaas opnieuw 750 meter. Het uitzicht op de Saaser gletsjerwereld is dan ook een waarachtig panorama.

De Grand Combin de Grafeneire is onderdeel van het Grand Combin-massief, dat met recht de “Zwitserse Himalaya” wordt genoemd. Het bergmassief is namelijk omhuld door dikke gletsjerlagen.

Deze veel conditie vergende vierduizender ligt in de Walliser Alpen en bestaat uit twee toppen. De oostelijke top werd voor het eerst beklommen door een vrouw!

De Walliser vierduizend meter toppen staan in het gelid aan de zuidelijke horizon. Wie overnacht in de Rinderhütte op de Torrenthorn beleeft dit toppenschouwspel in uitzonderlijk licht.

De Grand Combin de Valsorey is onderdeel van het Grand Combin-massief, dat met recht de “Zwitserse Himalaya” wordt genoemd. Het bergmassief is namelijk omhuld door dikke gletsjerlagen.

Net iets meer dan 4000 m hoog is de Lagginhorn in de Walliser Alpen. Hoewel het een flinke klim is, is het vooral oppassen geblazen bij de moeilijke afdaling.

Van de beide tweeling-sneeuwpiramiden Pollux en Castor is Pollux de laagste en tevens minst zware. Het laatste stuk naar de top is echter niet te versmaden.