Rzemiosło tekstylne
Historia handlu wyrobami włókienniczymi w Szwajcarii jest jednym z sukcesów i kyzysów czarującego świata z ciemną stroną. Pozostało przypomnieć o jego dawnej świetności.
Haft St. Gallen
Tradycyjny przemysł tekstylny z St. Gallen ukształtował krajobraz miejski, krajobraz oraz mieszkańców wschodniej Szwajcarii. Wiedza specjalistyczna w produkcji, fachowy wyrób i sprzedaż była przekazywana z pokolenia na pokolenie. Do XVII w., region był głównie znany z wysokiej jakości lnu i produktów bawełnianych. Na początku XX w. przemysł hafciarski stanowił wówczas ponad 50% produkcji. Na początku pierwszej wojny światowej nastąpił gwałtowny spadek zapotrzebowania na towary luksusowe, co doprowadziło do najgorszego kryzysu gospodarczego, jaki znał region. Podczas gdy haft z St. Gallen nie jest już produkowany w tej samej ilości, dziewięć zakładów hafciarskich we wschodniej Szwajcarii obecnie stale używa nowoczesnych maszyn do tworzenia nowych materiałów doskonałej jakości dla światowych projektantów. Wielkie nazwiska: Pierre Cardin, Chanel, Christian Dior, Giorgio Armani, Emanuel Ungaro, Hubert de Givenchy, Christian Lacroix, Nina Ricci, Hemant oraz Yves Saint Laurent pracują z koronką z St. Gallen. Michelle Obama pojawiła się nawet podczas inauguracji męża w hafcie z St. Gallen. Jedynie nieliczne osoby nadal używają ręcznej maszyny do haftowania, a pokazy osobiście można zobaczyć w różnych muzeach we wschodniej Szwajcarii. Na stronie textilland.ch znajduje się lista muzeów poświęconych tradycyjnemu przemysłowi tekstylnemu we wschodniej Szwajcarii, m.in. Muzeum Włókiennictwa w St. Gallen i Muzeum Volkskunde w Appenzeller (Muzeum Folkloru Appenzell) w Stein. Szlaki włókiennictwa w St. Gallen, Thurgau i okręgu Appenzeller odwołują się do wszystkich zmysłów, podobnie jak specjalne sale włókiennicze w wybranych hotelach we wschodniej Szwajcarii."
Haft ręczny Appenzell
Wyroby ręcznie haftowane są wśród najbardziej znanych produktów wykonywanych tradycyjnymi metodami w Appenzell Innerrhoden. Podczas gdy przemysł hafciarski we wschodniej Szwajcarii i centrum handlu w St. Gallen przeszedł imponujący proces uprzemysłownienia w latach 1865 i 1913, Appenzell Innerrhoden pozostał na marginesie pod względem haftu maszynowego. Właściwie, trend został tutaj odwrócony. Podczas gdy centra przemysłowe skupiły się bardziej na produkcji masowe i niskich cenach, ten wykwalifikowany handel stopniowo został ulepszony w Innerrhoden. Gros materiałów było produkowany raczej przez przemysł chałupniczy niż fabryki. Tysiące ciężko pracujących kobiet wnosiła wkład do budżetu rodzinnego poprzez swoją pracę nad ramami do haftowania. Niektóre produkty były sprzedawane bezpośrednio klientom. Przed pierwszą wojną światową, znani jako kupcy haftów odwiedzali eleganckie uzdrowiska w regionach niemieckojęzycznych w czasie wysokiego sezonu, gdzie szukali klientów z prawdziwą siłą nabywczą (pośród zebranych arystokratów i kapitanów przemysłu). Aby promować haft ręczny, od 1889 r. zostały zapewnione kursy wprowadzające i zaawansowane w różnych typach ściegów. Dziewczęta normalnie uczyły się podstaw od matek lub starszych sióstr, a następnie uczęszczały na kursy finansowane przez państwo. Haft ręczny został także zmuszony do zmiany kursu, kiedy przemysł hafciarski upadł w czasie pierwszej wojny światowej i w okresie międzywojennym. Większe zainteresowanie w trwałych wyrobach konsumenckich zrobionych w Szwajcarii przyszło ze wsparciem. Chusteczki, obrusy i pościel na posag i kostiumy wykonywane w Innerrhoden cieszyły się dużą popularnoscią, jako wynik ich długiej żywotności. Chociaż sprzedaż wyrobów haftu ręcznego stale spadała od połowy lat 50. XX w., nadal można znaleźć kobiety, które są ekspertami w tej sztuce. Muzeum Appenzeller zapewnia wgląd w tradycję. Appenzeller Museum ""
Koronka Neuchâtel
Przez wiele lat kanton Neuchâtel był znany z przemysłu koronkarstwa. Ten luksusowy produkt był poszukiwany przez panie z europejskiej klasy wyższej już w XVII w..W tamtym czasie przemysł koronkarski zatrudniał pięć lub sześć razy więcej ludzi w regionie niż przemysł zegarmistrzowski. Neuchâtel to koronka klockowa na jasnym tle, zrobiona z lnu lub jedwabiu – tzn. tak zwany «blond» &ndash ze szczególnym wzorem. Motywy odzwierciedlają zmieniającą się modę. Na początku był Mechlin, następnie Valenciennes, a potem Binche, nie wspominając o wielu innych z różnymi chwytliwymi nazwami. Począwszy od lat 30. XIX w. przybycie mechanicznego koronkarstwa z Anglii, powstały krach cenowy i zmieniająca się moda spowodowały spadek produkcji lokalnej. Produkcja koronki klockowej stała się zajęciem czasu wolnego. Garstka entuzjastów koronki klockowej nadal potrafi przerobić stare modele i stworzyć nowe. Niektóre muzea np. w Valangin, Muzeum Rolnictwa i Rzemisła w La Chaux-de-Fonds i regionalne muzeum Val-de-Travers oddają hołd ich wcześniejszym osiągnięciom."Przemysł jedwabiu w Zurychu
Przemysł tekstylny odgrywa ważną rolę w historii kantonu Zurych. Szczególne znaczenie ma zuryski przemysł jedwabiu. Po raz pierwszy wspomniano o nim w XIV w., a pierwszym boomem cieszył się w XVII w.. Liczne fabryki jedwabiu zostały wybudowane na terenach wiejskich w XIX w., głównie na lewym brzegu Jeziora Zuryskiego. Handel jedwabiem był wiodącym przemysłem produkcyjnym w kantonie Zurych od 1840 do 1900 r.. Zurych dobrze rozwijał się w latach 50. i 60. XIX w., kiedy stał się drugim największym producentem jedwabiu na świecie, znanym z czarnej tafty i gazy młynarskiej do przesiewania mąki. Po 1930 r. przemysł tekstylny wszedł w stały spadek, a wiele firm jedwabnych zamknęło swoje zakłady. Przemysł jedwabny nadal ma pośredni wpływ poprzez budynki, które pozostają i firmy, które na nim wyrosły, takie jak banki, firmy zajmujące sie nieruchomościami i zakłady maszynowe. Kilka lat temu podjęto starania, aby zwrócić uwagę na znaczenie przemysłu jedwabiu w Zurychu i zachować pozostałe archiwa tekstylne."
Wstążka jedwabna i tkactwo wstążek
Tkactwo wstążek było niegdyś największym przemysłem w północno-zachodniej Szwajcarii i nadal jest praktykowane w kantonach Aargau i Solothurn. Tkactwo wstążek jadwabnych niemal całkowicie wymarło w latach 20. w dwóch pół-kantonach Bazylei. Ostatnim producent pasmanterii zaprzestał domowego krosna tkackiego w 1988 r., a ostatnią tkalnię zamknięto w 2004 r. Tkactwo wstążek jedwabnych zostało przywiezione do regionu Bazylei w XVI w. przez emigrantów uciekających przez prześladowaniami religijnymi we Włoszech i Francji. Rada Miasta Bazylea po raz pierwszy zatwierdziła stosowanie krosien wieloosiowych w 1670 r., promując wcześniej industralizację. Tkacze w Bazylea-Landschaft używali tego rodzaju krosna do produkcji wstążek jedwabnych w domu. Nakład był robiony w mieście dla «Bändelherren» (pośrednika). Zakłady powstały dopiero w XIX w., przede wszystkim w mieście, a dopiero później na terenach wiejskich. W XX wieku, mieszkańcy Bazylea-Landschaft próbowali walczyć ze spadkiem w przemyśle takackim poprzez użycie krosien elektrycznych. W rezultacie czego, 35 gmin w Bazylei miało już energię elektryczną w 1904 r. Na obszarach wiejskich wciąż pamiętają o pracy z domu, która dawała źródło dochodu, ale także odzwierciedlała nierównowagę sił pomiędzy zamożnym miastem, a robotnikami na wsi. Z drugiej strony, w mieście, przemysł wstążek jedwabnych utrzymuje się przy życiu dzięki domom dawnych "Bändelherren" i wiedzy, że dzisiejszy rozwój przemysłowy nigdy nie miałby miejsca bez jedwabnych wstążek.""