Napoleon i Szwajcaria
Napoleon miał świadomość, że scentralizowane unitarne państwo w Szwajcarii, biorąc pod uwagę jego językowe, kulturowe i religijne różnice, nie miało szans. W związku z tym, przedłożył projekt konstytucji federalnej.
Z końcem XVIII wieku, Szwajcaria została wciągnieta we francuski obszar wpływów i nie mogła uciec od wojny toczącej się w Europie. W 1799 r., Szwajcaria stała się mimowolnie polem bitwy, gdyż wojska austriackie i rosyjskie próbowały wyprzeć siły francuskie. Obecność dużej liczby obcych wojsk zubożyła kraj.
Pomiędzy rokiem 1799 a 1803 były cztery zamachy stanu w Republice Helweckiej. Czas ten jest także czasem podziałów kantonów i konstytucji. Republika Helwecka okazała się nie do opanowania, gdy parlament został podzielony między frakcje centralistyczne i federalne. Doprowadziło to do wojny domowej (Stecklikrieg ), co było powodem interwencji Napoleona "Mediatora Republiki Helweckiej".
W Marcu 1803 r., został uchwalony Akt Mediacji, który przywrócił stary system kantonów i podniósł wcześniej podległe terytoria do pełnego statusu. Doprowadziło to w 1803 r. do poszerzenia Konfederacji o sześć kantonów (Aargau, Gryzonię, St. Gallen, Thurgau, Ticino i Vaud).
Nowa konstytucja uznawała szwajcarską neutralność, ale Szwajcarzy byli wciąż zobowiązani dostarczać żołnierzy dla armii francuskiej. Wielu Szwajcarów zginęło walcząc dla Francji. Ich najbardziej znanym wyczynem, była bitwa nad rzeką Berezina. Podczas odwrotu Napoleona z Moskwy w 1812 r, przez cały dzień 1,300 szwajcarskich żołnierzy powstrzymywało 40,000 Rosjan, w czasie gdy reszta armii napoleońskiej pokonywała rzekę na pontonach. Większość Szwajcarów straciło życie, ale dzieki temu, armia francuska została ocalona przed całkowitym zniszczeniem.
Szwajcaria po Napoleonie
Po klęsce Napoleona w rosyjskiej kampanii (1812 r.), Szwajcaria zwróciła się przeciwko niemu. Patrzono teraz w kierunku aliantów prowadzonych przez Austrię, ponieważ Szwajcarzy chcieli podważyć francuski wpływ na Szwajcarię.Władze przedrewolucyjne przejęły ponownie panowanie w Szwajcarii pod koniec 1813 r., a stare konstytucje kantonów z ich społecznymi i politycznymi różnicami zostały przywrócone. Niemniej jednak, nowe kantony nie zostały zniesione, pomimo sprzeciwu ze strony dawnych włodarzy.
Po podpisaniu nowego Paktu Federalnego w sierpniu 1815 r., kontony odzyskały (prawie) pełną suwerenność we wszystkich kwestiach, z wyjątkiem spraw zagranicznych.
Wallis, Neuchâtel i Genewa dołączyły do Konfederacji Szwajcarskiej w 1815 r. Terytorium biskupstwa Bazylei (Jura) zostało zabrane Francji i oddane do Berna. To była ostatnia istotna zmiana granic Szwajcarii, aż do chwili obecnej.