Konstytucja federalna i XIX w.

W XIX wieku Europa była nazanczona konfliktem pomiędzy liberalno-demokratycznymi siłami, a konserwatywnymi zwolennikami średniowiecznego porządku. W Szwajcarii, po wszczętej przez konserwatystów szwajcarskiej wojnie domowejdemokracja bezpośrednia"), a tym samym do wewnętrznej stabilizacji nowego porządku demokratycznego. Wysocy oficiele kościoła katolickiego (papież i biskupi) rozpaczliwie próbowali zawrócić bieg historii, ale ich zaangażowanie w politykę, zarówno w Szwajcarii, jak i w Niemczech (które były nadal monarchią), służyły jedynie wzmocnieniu siły postępu.
Nowa konstytucja została sporządzona na początku 1848 r. i zatwierdzona przez Zgromadzenie Ustawodawcze. Następnie przekazana do 22 kantonów. Konstytucja dawała Konfederacji bardziej scentralizowany rząd, który przejął wiele praw i obowiązków, wcześniej należących do kantonów.


Kraj był teraz otwarty na rozwój gospodarczy, poprzez eliminację barier dotychczas hamujących przepływ ludzi, towarów i pieniędzy.


Najważniejszą innowacją, było stworzenie dwuizbowego systemu (Zgromadzenia Federalnego i Rady Federalnej, którego miejsca zajmowali przedstawiciele wyłonieni w demokratycznych wyborach. Do 1971 r. mogli być to wyłącznie mężczyźni) i Rady Federalnej (składającej się z siedmiu członków o równych uprawnieniach; urząd Prezydenta Federalnego zajmował, na zasadzie corocznej rotacji, jeden z członków Rady Federalnej).


Nowa konstytucja dawała obywatelom szereg praw i wolności, w tym wolność prasy, wolność wyznania i wolny wybór miejsca zamieszkania.


Nowe Zgromadzenie Federalne spotkało się po raz pierwszy 6 listopada 1848 r z liberałami w przytłaczającej większości. Parlament po raz pierwszy wybrał rząd (siedmiu liberalnych mężczyzn), z Jonasem Furrerem mianowanym na pierwszego prezydenta. Berno wyznaczono stolicą federacji.
W przeciągu kilku następnych lat, Zgromadzenie uchwaliło szereg praw centralizacji i unifikacji administracji. Federacja przejęła odpowiedzialność za usługi pocztowe; ujednoliciła walutę i system wag i miar. Zniesiono także wewnętrzny system opłat za przejazd, który działał jako poważny hamulec dla handlu między kantonami.

Polityka zagraniczna po 1848

Utworzenie państwa federalnego zbiegło się z falą rewolucji, która przetoczyła się przez Europę. W ciągu 1850 r. stare, konserwatywne reżimy w sąsiednich krajach odzyskały władzę. Relacje z Austrią były szczególnie napięte na poczatku 1850 r.


Włosi walczyli z Austrią o panowanie w Ticino jako miejsca schronienia Zdobyli ogólną sympatię wśród miejscowej ludności. Austriacy, pomimo protestów Berna, często naruszali granice szwajcarskiego terytorium w pogoni za bojownikami.


Zasada neutralności, pod którą Szwajcaria podpisała się (od czasu pokoju westfalskiego), stworzyła podstawy dla krajowych zobowiązań humanitarnych. W 1863 r., Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (MKCK), pod kierunkiem Szwajcara Henrego Dunanta, został założony. Chociaż MKCK został utworzony z inicjatywy prywatnej, organizacji szybko udało się przekonać Szwajcarów i rząd do wartości ich pracy. W 1864 r., pierwsza konwencja genewska o ochronie rannych żołnierzy została przyjeta na międzynarodowej konferencji. Do tej pory istnieją cztery konwencje genewskie.


W czasie wojny francuskio-pruskiej (1870-1871), kiedy Strasbourg był pod ciągłym atakiem, delegacja MKCK uzyskała zgodę władców pruskich do zabrania ludzi starych, kobiet i dzieci z miasta. Na początku 1871 r.francuska armia wschodnia< /b> pod dowództwem generała Bourbaki została otoczona przez wojsko niemieckie w pobliżu granicy szwajcarskiej. Aby uniknąć niepotrzebnego rozlewu krwi i podjęcia jeńców wojennych, reprezentanci Bourbakiego wynegocjowali internowanie armii wschodniej z Szwajcarii. Francuzi byli przetrzymywani w obozach w Szwajcarii i poddali broń i ekwipunek na granicy (wydarzenie to uwieczniono na okrągłym, długim na 110 m obrazie Panorama Bourbaki).
h3>Wydarzenia polityczne po 1848 r. Szwajcarski system partii politycznych stopniowo kształtował się w XIX w.


Po upadku Napoleona, był stosunkowo jasny podział, z konserwatystami i arytokracją z jednej strony i postępowcami z drugiej. Konserwatyści chcieli powrotu systemu sprzed 1798 r. z wieloma przywilejami dla wąskiej grupy obywateli, podczas gdy postępowcy (zwani też "wolnomyślicielami") walczyli o równe prawa dla wszystkich.


Konserwatyści chcieli zachowania jak największej władzy w kantonach, a postępowcy opowiadali się za państwem federalnym. Jeszcze przed 1848 r. nie było jednomyślności wśród wolnomyślicieli w sprawie zapewnienia większej ilości praw i wolności dla wszystkich.
W końcu, postępowcy podzielili się na trzy ugrupowania.

Liberałowie byli reprezentowani przez przemysłowców, którzy wierzyli w wolną przedsiębiorczość bez rządowej interwencji. Radykałowie byli zorientowani nieco bardziej społecznie i uważali, że państwo powinno odgrywać rolę w gospodarce.


Demokraci, którzy pojawili się w 1860 r., przyświecali "czystej demokracji". Wierzyli oni, że elektorat, jako całość, powinien być organizmem, który podejmuje polityczne decyzje, niż wybrani reprezentanci. Jednak dopiero w 1890 r. trzy frakcje oficjalnie podzieliły się. Radykałowie utworzyli własną partię w 1894 r., Wolną Partię Demokratyczną (FDP). FDP jest jedną z partii, która zasiada obecnie w szwajcarskim rządzie.


Robotnicy byli słabo zorganizowani, a ich problemy szeroko ignorowane. Protestujący byli gnębieni i surowo karani. Grupy samopomocy zaczęły się pojawiać w 1830 r. pod wpływem politycznych uchodźców z Niemiec. Partia Socjaldemokratyczna, którą reprezentowała kasa robotnicza, została założona w 1888 r.
Pomimo porażki w szwajcarskiej wojnie domowej, konserwatyści katoliccy nie znikneli z życia politycznego. Chociaż byli słabi na poziomie krajowym, cieszyli się znacznym poparciem w katolickich kantonach. Do 1912 r. ich partia znana była jako Katolicka Partia Konserwatywna.


W kontekście szwajcarskim, konserwatyzm oznaczał obronę lokalnych struktur i kultury przeciw potędze liberalno-radykalnemu środkowi. Granice religijne i polityczne nie były identyczne. Nie wszyscy katolicy byli konserwatywni, nie wszyscy konserwatyści byli katolikami.


Po wielu latach w opozycji, konserwatystom katolickim udało się mieć przedstawiciela w Radzie Federalnej w 1891 r. ( był nim Joseph Zemp).

Rozwój gospodarczy i społeczny

Warunki ekonomiczne i społeczne, drugiej połowy XIX w. zostały naznaczone industralizacją szwajcarskiego Mittellandu i gwałtownym wzrostem ludności.


Szwajcaria zmienia się z kraju rolniczego w państwo przemysłowe. Do I wojny światowej, przemysł tekstylny był wiądącą branżą we wschodniej Szwajcarii. Następnie przemysł maszynowyprzemysł chemiczny. Po nadejściu przemysłu elektrycznego, pierwsza, największa w Europie elektrownia rzeczna została pobudowana pomiędzy Rheinfelden AG i Rheinfelden (Baden). Następnie powstały liczne mniejsze i większe elektrownie wodne generujące energię elektryczną dla przemysłu tekstylnego i aluminium, a poźniej dla prywatnych gospodarstw domowych i koleji.
W rolnictwie, uprawa zboża została porzucona na rzecz mleka i żywego inwentarza ze względu na tańszy import. Ser, czekolada i mleko skondensowane stały się ważnym towartem importowym. Pomimo boomu przemysłowego, wielu Szwajcarów było zmuszonych do emigracji do Ameryki Północnej i Południowej z powodu złych warunków ekonomicznych. Masowa emigracja spowodowała silny wzrost liczby ludności w miastach, z odsetkiem ludności miejskiej w stosunku do całej populacji, wzrósł z 6.4% do 27.6 % pomiędzy 1850 r. i 1920 r.

Handel i tutystyka

W pierwszej połowie XIX w., stan dróg poprawił się. Wiele przełęczy górskich było przejezdnych, co pobudziło handel transalpejski.


Kolej stanowiła największy udział w rozwoju gospodarczym. Pierwsza linia kolejowa w Szwajcarii została otwarta w 1847 r. Pomiędzy 1854 r. a 1864 r., sieć kolejowa - była obsługiwana przez prywatną firmę - rozrosła się z 38 do 1,300 km.
Pomimo ważnej roli, jaką odgrywała kolej, wiele prywatnych firm popadło w kłopoty finasowe. Państwo kupiło większość firm i w 1902 r. założono Szwajcarskie Koleje Federalne SBB.


Wzrost koleji szedł w parze z rozwojem turystyki. Chociaż wyjazdy zagraniczne pozostawały poza zasięgiem wiekszości ludzi, to zamożni przedstawiciele klasy średniej mogli i podróżowali za granicę.


Pod koniec XIX w., około 350,000 turystów zza granicy, głównie Brytyjczyków, odwiedzało Szwajcarię każdego roku. Rozwój ośrodków sportów letnich i zimowych spowodowany był ze względu na ich inicjatywę.

Nowa Konstytucja z 1874

W niektórych kantonach – w szczególności w Zurychu – wprowadzenie większej demokracji bezpośredniej było wielkim sukcesem. Wkrótce doprowadziło to do prób naniesienia podobnych zmian na poziomie krajowym.


Liberalne środowiska biznesu, także chciały zmiany konstytucji, gdyż zależało im na bardziej scentralizowanych przepisach regulujących działalność gospodarczą.


Poprawiona Konstytucja Federalna została przyjęta w 1874 r. Dało to Szwajcarom bezpośrednie instrumenty demokratyczne (prawo inicjatywy i referendum), które czyniły możliwym zmienienie lub uchylenie w zasadzie każdej decyzji podjętej przez Radę Federalną i Parlament.

Powiązane linki