Szwajcaria jest domem dla wielu artystów wizulanych. Jeśli wierzyć odnoszącym się do tego tematu listom rankingowym, takim jak Art Barometer, Szwajcaria liczy się wśród wiodących krajów na świecie ze swoim dalekim zaangażowaniem. Weterani, tacy jak Dieter Roth i Jean Tinguely z pewnością odgrywają swoją rolę w tym osiągnięciu. Do najnowszych przedstawicieli znanych na świecie należą: duet Fischli/Weiss, Pipilotti Rist, Roman Signer, Ugo Rondinone, Olaf Breuning, Urs Fischer, John Armleder, Olivier Mosset, Jean-Fréderic Schnyder, Franz Gertsch, Helmut Federle, Fabrice Gygi and Thomas Hirschhorn.
Międzynarodowe uznanie
Szwajcarscy artyści mogli zobyć uznanie na scenie międzynarodowej na wszesnym etapie. W XVIII w., na przykład,
Johann Heinrich Füssli z Zurychu, przyciągnął uwagę w Londynie swoimi groteskowymi i fantastycznymi obrazami. W XIX w. był naśladowany przez takich malarzy jak, strong>Arnold Böcklin, Albert Anker i
Ferdinand Hodler, a na początku XX w. przez rzeźbiarza
Alberto Giacometti. Dzięki dadaistom, Zurych i Kabaret Voltaire stały się źródłem ważnego bodźca dla międzynarodowej działalności artystycznej od 1916 r.
Konstruktywizm: szczególny przypadek
Dzieła
Hansa Arpa i
Sophie Taeuber-Arp od 1917 r., oraz płaskie układy
Paula Klee i
Johannesa Ittena zapoczątkowały początek sztuki konstruktywnej w Szwajcarii. W czasie II wojny światowej, Szwajcaria ostatecznie stała się schronieniem dla awangardy konstruktywistów, skupiających takie osoby jak,
Max Bill i
Richard Paul Lohse. Pod koniec wojny Europa znalazła się daleko od wszystkiego, co istaniło w czasach sprzed wojny, a konstruktywistyczny ruch nadal rozwijał się w Szwajcarii. Jego ściśle matematyczne myślenie wywarło szczególny wpływ na
design i
grafikę, z odpowiednim wpływem na obraz Szwajcarii za granicą.
Rzeźba z żelaza – specjalność
W latach 50. pojawili się pierwsi przedstawiciele rzeźby z żelaza – forma sztuki pod dziś dzień uważana za typowo szwajcarską.Wybitni reprezentanci tego gatunku na poziomie międzynarodowym to:
Robert Müller,
Jean Tinguely oraz
Bernehard Luginbül, jak również
Daniel Spoerri i
Dieter Roth.
Doganianie wydarzeń europejskich
Pod koniec lat 50., kiedy prace "konkretnych" artystów, takich jak
Cuno Amiet, Max Gubler i
Ernst Morgenthaler były wciąż cenione jako prawdziwa, modernistyczna sztuka, prace młody artystów, takich jak
Franz Fedier Rolf Iseli i Matias Spescha reprezentowały kraj na biennale – z ich sztuką, co było w najszerszym tego słowa znaczeniu nieformalne. Szwajcaria doganiała postałą część Europy ponownie. Zjawisko pop artu następnie pojawiło się w Szwajcarii także –chociaż bardzo przelotnie. Dla artystów takich jak
Franz Gertsch, Markus Raetz, Max Matter i
Urs Lüthi, zaangażowanie w pop było szczególnie ważne na początku ich kariery.
Szwajcarska duchowość
W szczególności kierunek szwajcarski pojawił się we wczesnych latach 70. w formie silnego zainteresowania światami wewnętrznymi, w postaci drobnych arcydzieł i rysunków – artyści wycofali się z gestów na dużą skalę. Do znanych artystów, którzy stworzyli małe, refleksyjne rysowane ołówkiem grafiki należeli:
Ilse Weber, Markus Raetz i
Hugo Suter. Szalone lata osiemdziesiąte
Po wrażliwych latach siedemdziesiątych,
neo-ekspresjoniści wdrali się szturmem na scenę z wystawami "Saus und Braus" ("Tłuszcz ziemi") i "Stiller Nachmittag" ("Ciche popołudnie").
Miriam Cahn, Martin Disler, Peter Emch, Leiko Ikemura, Josef Felix Müller, Klaudia Schifferle i
Anselm Stalderliczyli się wśród przedstawicieli tego ruchu, a których prace można interpretować jako reakcję dla standardowych skal wartości opartych na burżuazyjnych koncepcjach. W tym samym czasie,
Fischli/Weiss zaprezentowali "Plötzlich diese Übersicht" ("Nagle, ten przegląd").Obok nich, byli też artyści, których punk widzenie nie wyszedł dalej niż koniec ich ołówków – chociaż perspektywa ta obejmowała różne nośniki. Należą do nich:
Hannah Villiger, Anna Winteler, Claudia i
Julia Müller oraz
Zilla Leutenegger.
Nowy entuzjazm
W latach 90., duchowość z ostatnich lat została przekształcona w entuzjazm. Zabawa nagle była dozowlona, jeśli przedstawiano ją inteligentnie. "Lauf der Dinge" ("Przebieg wydarzeń")
Fischli/Weiss bardziej lub mniej zapoczątkowali porzucenie jakiegokolwiek fałszywego szacunku dla produkcji artystycznej.
Roman Signer dokonał punktu zwrotnego w swojej pracy, której ukończenie zajęło mu 30 lat. Beztroska pewność siebie jest także wyczuwalna w pracach artystów takich jak
Pipilotti Rist, Daniel Buetti i
Ugo Rondinone, wraz z
Costa Vece i
Lori Hersberger.
Nagle, panuje zamieszanie...
Bardziej niż kiedykolwiek, dzisiejsza sztuka współczesna zawiera interwencje, które przenikają społeczeństwo i nie potrzebują żadnych instytucjonalnych struktur. Granice pomiędzy sztuką i innymi formami stają się coraz bardziej rozmyte. Dodatkowo, pojawiła się inwazja nowych mediów i związane z tym zwolnienie tempa internacjonalizmu – zjawisko, które istnieje obok siebie z bardzo zróżnicowanym zakresem form prezentacji w muzeach i międzynarodowych galeriach lub na biennalach i targach sztuki. Cały ten rozwój, z dużą liczbą graczy, przekształcił sztukę współczesną w dziedzinę, która jest trudna do zrozumienia. Wszystko to sprawia, że wyprawa do sztuki współczesnej jest jeszcze bardziej ekscytująca!
Dodatkowe linki
