Położone na wys. 1800 m n.p.m. St. Mortiz zawsze było znane jako doskonałe miejsce dla fanów zimy. 350 km tras w całej Engadynie to wybór różnorodnych zimowych aktywności i mnóstwo śniegu.

Urodził się w Wallis, ale od 10 lat Engadynę nazywa swoim domem. Adrian Jordan i jego współpracownicy, 260 osób, zapewniają, że  ten wyposażony w nowoczesne  instalacje teren narciarski zasługuje na swoją reputację, a wszystkie elementy zrównoważonego rozwoju brane są pod uwagę.

To ostatnio najświeższa sprawa, ważna z punktu zrównoważonego rozwoju. Według Adriana Jordana, ważnym jest być eko, ale mieć na uwadze aspekty ekonomiczne i społeczne. Obecnie największy projekt to drugi zbiornik, który pozwoli zaoszczędzić mnóstwo pieniędzy na produkcji sztucznego śniegu. Ale to tylko jeden z elementów, który tworzy globalną wizję nienaruszającego równowagi ekologicznej terenu narciarskiego.

Szacuje się, że drugi zbiornik będzie kosztował 10 mln CHF, ale zwrot inwestycji będzie znacznie większy, nie w krótkim okresie czasu. Adrian Jordan szacuje, że musi działać przez 12-13 lat, by nowy system zarządzania wodą stał się opłacalny.

Przechowywanie topniejącej wody na wys. 2.500 m n.p.m. ma mnóstwo zalet. Woda jest już wysoko w górach, nie ma potrzeby pompowania jej z doliny - systemy pomp zostają usunięte. Dodatkowo woda przechowywana wyżej jest łatwiej dostępna. Jeśli warunki są dobre można ją wykorzystać do produkcji sztucznego śniegu w krótkim okresie czasu. To oznacza mniej godzin pracy instalacji produkujących śnieg i oszczędność elektryczności, wody i pieniędzy.

Kompleksowe modele określają, ile pokrywy śnieżnej trzeba wyprodukować, zależnie od terenu, od jego orientacji oraz od spadku. Dużo więcej śniegu wymagają strome stoki: dlatego pokrywa śnieżna powinna mieć od 40 do 70 cm.

Przygotowywanie stoków wymaga od operatorów i aut czasu i zużycia paliwa. Kierowcy mają ogromny wpływ na to, ile się go zużywa. By być jak najbardziej wydajnym w czasie pracy otrzymują techniczne wsparcie. Ich kabiny to naprawdę kokpity o najwyższej jakości technologicznej wyposażenia.

System Snowsat działa wykorzystując dane z satelity. Pomiary pobrane w czasie lata są porównywane w czasie rzeczywistmy z pozycją pojazdu. Różnica mówi kierowcy, jak głęboko jest śnieg, do 3 cm.

Ta informacja jest szczególnie ważna w tak trudnym terenie, gdzie nie każda szczelina musi być wypełniona po brzegi śniegiem. Kierowca wie dokładnie ile cm śniegu jest na ziemi, dzięki czemu nie kopią za głęboko czy nie ściągają zbyt dużo śniegu. To oszczędza czas pracy, paliwo i śnieg, a w efekcie także wodę. Poza tą wyszukaną technologią kierowca jest też odpowiedzialny za poprawną interpretację danych. Delikatnie poruszając rodzajem joysticka, kierowca może przesuwać śnieg przy pomocy pługa z przodu w 12 różnych kierunkach.

Na której części stoku jest więcej śniegu, na której mniej? Operatorzy ratraków dostarczają odpowiedzi na te pytania, informacja jest rejestrowana. Tak długo, jak długo naśnieżarki są odpowiednio ustawione, mogą być kontrolowane bezpośrednio przez jednostkę centralną lub za pomocą telefonu komórkowego. Mogą decydować nie tylko o tym, ile trzeba wytworzyć śniegu, ale także w którym kierunku powinien upadać. To oznacza, że monitorowany może być też wiatr, który w tym przypadku odgrywa kluczową rolę. Oszczędza się dzięki temu mnóstwo czasu.

"Chcemy patrzec na zrównoważony rozwój z każdej perspektywy" mówi Adrian Jordan. Zmian można dokonać w każdym obszarze działania. Przez osoby indywidualne i przez firmy. Nowy sposób zarządzania wodą z dwóch zbiorników to projekt, który bazuje na technicznych nowinkach. W St. Moritz jest mnóstwo ratraków z silnikami, które są podobne do hybryd i korzystają z biodegradowalnego paliwa. Panele słoneczne kolejki na Piz Nair również produkują wystarczająco energii na co szóstą podróż do góry, a na Muottas Muragl zbudowano pierwszy hotel plus-energy w Alpach.